CEL

W Różanymstf458ac4a042226c4bd55572a7368a1e9oku niewielkiej miejscowości leżącej kilkadziesiąt kilometrów na północ od Białegostoku, wznosi się na wzgórzu przepiękny kościół pod wezwaniem Ofiarowania NMP a w nim łaskami słynący obraz Różanostockiej Wspomożycielki. W XVII wieku miejscowość ta nosiła nazwę Krzywy Stok i była własnością stolnika derpskiego Szczęsnego Tyszkiewicza i jego małżonki Eufrozyny. Z ich polecenia został namalowany w Grodnie u malarza Jana Szrettera obraz Madonny z Dzieciątkiem. Matka Boża trzymała w prawym ręku berło, a na lewym Dzieciątko. Jezus w lewej rączce trzymał księgę, a prawą błogosławił.

Obraz przechowywano we dworze. Przez siedem lat obraz niczym się nie wyróżniał. Pod koniec 1658 r. za jego przyczyną miały miejsce nadzwyczajne wydarzenia. Lampka oliwna umieszczona obok obrazu samoczynnie się zapaliła, a następnie zakwitły zdobiące obraz suche wianki. Obraz zaczął emanować piękną różaną woń. Dziejące się przed obrazem cuda oraz rosnący ruch pielgrzymkowy sprawiły, że z czasem zmieniono nazwę tego miejsca na Różanystok, uznając, ze Róża Niebiańska sama w tym obrazie zeszła do swego ludu. Już w 1662 r. biskup wileński Jerzy Białłozor powołał komisję kościelną, która miała dokonać ,,wyświecenia prawdy cudów”, które zdarzały się za przyczyną Pani Różanostockiej. Komisja przesłuchała tych, którzy doznali za sprawą obrazu łaski i zapoznała się z faktami. Opierając się na jej orzeczeniu biskup Biattozor nakazał dokonanie uroczystego poświęcenia wizerunku oraz zezwolił na traktowanie go jako łaskami słynącego. W tym czasie za sprawą stolnika Tyszkiewicza ufundowano tu konwent dominikański – zakonnicy objęli pieczę nad świętym obrazem.

W sto lat później, w latach 1759 -1785 wzniesiono tu wspaniały rokokowy kościół z dwuwieżową fasadą i budynkiem klasztornym. W 1811 r. utworzono samodzielna parafię. Po utracie niepodległości Różanystok znalazł się w granicach zaboru pruskiego, a po traktacie w Tylży w 1807 r. wszedł w granice zaboru rosyjskiego. W wyniku represji po powstaniu styczniowym kościół został przekształcony w cerkiew prawosławną, a w 1901 przekazano kościół i klasztor mniszkom prawosławnym. W związku ze zbliżającym się frontem w 1915 r. mniszki uciekając przed Niemcami zabrały ze sobą łaskami słynący Obraz Matki Bożej. Klasztor został zamieniony na niemieckie koszary wojskowe, a kościół na magazyn.

Cztery lata później kościół zwrócono katolikom, a różanostocką parafię objęli najpierw księża diecezjalni, a pod koniec 1919 r. za staraniem błogosławionego biskupa Jerzego Matulewicza – Księża Salezjanie. Na miejscu wywiezionego w głąb Rosji obrazu umieszczono kopię namalowaną przez ucznia Jana Matejki – Stanisława Stankiewicza. Prowadzono intensywne starania o odzyskanie oryginału. Gdy te starania nie przyniosły rezultatów zamówiono kolejną kopię. Obraz ten został namalowany w Warszawie 1928 r. w pracowni Włodzimierza Tura. Nowy obraz został poświęcony przez papieża Piusa XI w Rzymie. Obraz i świątynia szczęśliwie przetrwały II wojnę światową. Po wojnie przyozdobiono obraz nową pozłacaną suknią, zaś znaleziona w zakrystii wierna kopia zaginionego oryginału służy jako zasłona Cudownego Wizerunku. Papież Jan Paweł II 20 września 1978 r. wydał dokument pozwalający na koronację Różanostockiej Wspomożycielki.

Uroczystej koronacji dokonał 28 czerwca 1981 r. kardynał Franciszek Macharski, metropolita krakowski, w obecności kilkunastu biskupów i około 250 tysiącznej rzeszy wiernych. Od tej pory w czerwcu w niedzielę po zakończeniu roku szkolnego do stóp Różanostockiej Wspomożycielki pielgrzymuje młodzież i dorośli z terenu całej Archidiecezji Białostockiej. 30 sierpnia 1987 r. w Rzymie zostało podpisane “Breve Apostolskie” nadające kościołowi parafialnemu w Różanymstoku tytuł Bazyliki mniejszej.

Matka Boża Różanostocka obdziela łaskami pielgrzymów, nie tylko katolików, ale także z innych wyznań. Od momentu koronacji łaskami słynącego obrazu nastąpiło ożywienie ruchu pielgrzymkowego. Bóg w tym świętym miejscu za pośrednictwem Maryi Wspomożycielki udziela szczególnych łask, których znakiem są drogocenne wota i zeznania w ,,Księdze cudów”. Opisy tych łask są uczynione na podstawie zeznań osób wdzięcznych Matce Bożej za pomoc. Najwięcej dotyczy ludzi, którzy zostali pocieszeni polepszeniem zdrowia. Nie wnikamy tu w medyczną ocenę tych wypadków, lecz stwierdzamy, że ludzie ci byli przekonani, że swoje uzdrowienie zawdzięczają Matce Bożej Wspomożycielce Różanostockiej, którą o to bardzo prosili, zwłaszcza, gdy widzieli nieskuteczność zwykłego leczenia.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *